DREWNIKI

DREWNIKI [SKIERBIESZOWSKIE], gm. Skierbieszów

Wieś położona na północnym skraju gminy Skierbieszów, nad rzeką Milutka, w obrębie Działów Grabowieckich. Tylko część dawnej wsi znajduje się w granicach gminy Skierbieszów, pozostała, większa część należy obecnie do gminy Kraśniczyn.

W wyniku badań powierzchniowych, prowadzonych w ramach Archeologicznego Zdjęcia Polski (AZP), na terenie miejscowości odkryto 3 stanowiska (punkty osadnicze)¹. Wszystkie trzy stanowiska są pozostałością po osadach wczesnośredniowiecznych, które można datować na IX-XIII wiek. Na szczególną uwagę zasługuje jedna z osad o powierzchni ok. 3 ha, gdzie znaleziono kilkadziesiąt ułamków naczyń glinianych.

Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z roku 1436, kiedy biskup chełmski Jan Biskupiec erygował i uposażył parafię w Skierbieszowie. W skład tej parafii weszły wówczas także Drewniki². Na pocz. XV wieku miejscowość należała do włości kraśniczyńskiej [krośniczyńskiej] we władaniu kniazia litewskiego Hurki, syna Lubarta Fedora Olgierdowicza i Ofki [Olgi]. Ta ostatnia była notowana dziedziczką Krośniczyna w 1417 roku³. Zapewne do niej należały wówczas także Drewniki. Kiedy w 1431 roku dziedzice włości krośniczyńskiej Aleksander i Janusz Hurkowicze opowiedzieli się po stronie księcia Świdrygiełły w konflikcie z księciem Zygmuntem Korybutowiczem, król Władysław Jagiełło pozbawił ich włości i przekazał je w 1433 roku ich stryjowi księciu Fedkowi Sanguszce. Ten z kolei pięć lat później także wsparł księcia Świdrygiełłę, co ponownie skutkowało odebraniem włości, które powróciły do Hurki⁴. W 1464 roku jako właściciel wsi, wymieniany był kniaź z Krasniczyna - Aleksander Hurkowicz⁵.

Prawdopodobnie po wygaśnięciu rodu Hurków Drewniki oderwały się od dóbr kraśniczyńskich, a około połowy XVI wieku nastąpił podział wsi na dwie części. Według rejestru poborowego z 1564 roku w części wsi należącej do Siennickiego były 3 łany użytków, a w części biskupstwa chełmskiego również 3 łany użytków⁶. Obecnie położona wieś w gminie Skierbieszów, to dawna własność biskupia. Stanowiła ona uposażenie łacińskich biskupów chełmskich aż do 1773 roku, kiedy po I rozbiorze Polski została skonfiskowana przez Austrię.

Burzliwe dzieje tych terenów w poł. XVII wieku miały swój epizod także w Drewnikach. W 1656 roku żołnierze polscy z oddziału porucznika Filipa Zbrożka w Cieszynie i Drewnikach dopuścili się rozbojów na tutejszych mieszkańcach, ludzi związali i po wsiach za szyję na postronku wodzili. Nie obyło się przy tym bez ciężkich pobić, zranień a nawet zabójstw⁷. Wieś należała do łacińskich biskupów chełmskich do I rozbioru Polski, kiedy dobra kościelne zostały skonfiskowane i przeszły na własność rządową Austrii.

W 1787 lub 1789 Drewniki wraz z całą włością skierbieszowską w drodze zamiany z rządem austriackim przeszły na własność Marcina Ostroroga herbu Nałęcz i jego żony Eleonory z Szeptyckich. Marcin zmarł w 1801, a jego żona w 1811 roku i dobra trafiły wówczas do ich syna Józefa. Po jego bezpotomnej śmierci wieś przeszła we władanie Wincentego Leonarda Dunin-Borkowskiego (zm. 1839), który uzyskał ją częściowo w drodze sukcesji po zmarłej w 1812 roku swej pierwszej żonie Ignacji Ostroróg, córki Marcina i Eleonory, a w części drogą wykupu od pozostałych spadkobierców. W 1813 roku powtórnie ożenił się z Elżbietą Krasińską. W 1839 roku Drewniki odziedziczył Stanisław Narcyz Dunin-Borkowski (1818-1884), żonaty z Adelą von Larisch und Gross-Nimsdorf, a w 1878 roku dobra przejęła ich córka Jadwiga, żona Jana Popiela herbu Sulima. Ta ostatnia jeszcze tego samego roku sprzedała spadek Faustynowi Mościckiemu (zm. w 1885 r.) herbu Ostoja, synowi Walentego, żonatemu ze Stefanią Bojanowską, za 91 500 rubli⁸. W 1845 roku Drewniki należały do gminy Skierbieszów. Istniała tu karczma, która uzyskała patent na dalsze prowadzenie wyszynku alkoholu⁹. Pod koniec XIX wieku wieś wchodziła dalej w skład dóbr Skierbieszów, wówczas w posiadaniu Faustyna Mościckiego i liczyła 17 domów oraz 102 mieszkańców, w tym 64 prawosławnych. Obejmowała wówczas 233 morgi ziemi należącej do włościan¹⁰.

W 1904 roku istniała we wsi szkoła przycerkiewna, w której uczył Cyryl Szwal¹¹. Zapewne jednak po ukazie tolerancyjnym została zamknięta, gdyż w późniejszych dokumentach nie występowała. Dopiero od 1910 roku wznowiono naukę, a nauczycielem został Józef Łuczuk¹².

Według spisu z 1921 roku wieś liczyła 26 domów i 148 mieszkańców, w tym 38 Ukraińców¹³, natomiast w 1949 roku 125 mieszkańców¹⁴. Ważnym wydarzeniem dla miejscowości była budowa wodociągu w 1974 roku, budowa utwardzonej drogi w 1984 roku i telefonizacja wsi w 2004 roku. Wraz z utwardzeniem drogi w 1984 roku wieś uzyskała połączenie autobusowe z Chełmem i Zamościem¹⁵.

Na początku 2009 roku Drewniki [Skierbieszowskie] liczyły 63 mieszkańców.